De belangrijkste les die ik van mijn vader leerde!

Ik weet nog dat mijn vader regelmatig tegen mij zei: ‘Verdien je geld gemakkelijker dan ik’. Mijn vader was schilder en werkte hard en op de zaterdagen kluste hij vaak bij. Hij zag dat ik goed en makkelijk kon leren en wilde dat ik daar wat mee deed. Hoewel hij amper iets in het huishouden deed wilde hij wel helpen afdrogen als ik te druk was met mijn huiswerk. Hij vond het belangrijk dat ik wat deed met die hersens van mij. Gelukkig had en heb ik zelf ook ambitie het was fijn om te merken dat ik daarin gesteund werd.

In Gymnasium 3 werd het lastig. Ik had moeite met Grieks, deed extra mijn best en Wiskunde waar ik ook al niet sterk in was kreeg ik ook niet naar een voldoende getild. Ik baalde want ik wilde niet weg uit de klas met mijn vriendinnen en vrienden. En toch op 0,08 (ja ik weet het nog precies) werd ik naar de HAVO gezet. Ik vroeg nog een extra lerarenvergadering aan maar men bleef bij het besluit dat ik naar de HAVO moest. Ik was boos maar had weinig tijd daarvoor, ik moest diezelfde middag nog mijn eindexamenvakken kiezen… Mijn ouders waren toch trots op mij, iets wat ik niet kon begrijpen want ik was toch teruggezet naar de HAVO? Toch kreeg ik een horloge omdat ik was overgegaan. Ik weet nog hoe dubbel dat voelde, ik had mijn best gedaan maar voor mijn gevoel gefaald.

In HAVO 4 ging er een wereld voor mij open, leerlingen waren mondiger (het was dan ook een ratje toe van Mavo-ers die wilden doorleren, havisten en teruggezette VWO-ers – zoals ik). Mondiger dan op het VWO, er werd onderhandeld met leraren over de hoeveelheid huiswerk. Ik hield meer tijd over om andere dingen te doen dan mijn huiswerk. En ik bleef bevriend met mijn vrienden van het VWO. Als zij een tussenuur hadden dan had ik die ook dankzij een extra absentiekaart die een vriend voor mij had ‘geregeld’. (Waar de conrector mij, tot mijn verbazing , bij mijn eindexamen nog even fijntjes aan herinnerde en vertelde dat hij dat al die tijd wel door had gehad, hahaha).

Na de HAVO ging ik op mijn 17e als au-pair naar Engeland, wat een geweldige tijd was. Ik was weer op tijd terug voor de eindexamens van mijn vrienden. Ik ging Personeel & Arbeid studeren op de Hogeschool van Amsterdam (wat overigens ook mogelijk was in mijn toenmalige woonplaats Culemborg maar ik wilde heeeeel graag naar Amsterdam, zoals je begrijpt). Een aantal vrienden van mij ging naar de VU of de UvA. Ik kan mij nog goed herinneren dat een huisgenoot die Arbeid, Organisatie en Beleid (Sociologie) studeerde soms boeken kwam lenen, want die waren praktischer. Mooi, want dat praktische paste toen ook goed bij mij, als ik met haar meekeek naar haar studiemateriaal had ik geen spijt dat ik HBO deed.

Net afgestudeerd kon ik aan de slag bij…. jawel het informatiehuisje van Artis (niet lachen!). Heel blij dat ik daar gewerkt heb want daar heb ik mijn lieve vriendin Tamara ontmoet (way, way back ;). Het uitzendbureau belde na een maand of ik wilde starten bij de Rabobank Amsterdam (gevestigd in Diemen, ook ziets haha) om daar 3 maanden functiebeschrijvingen te maken, echt sexy is anders, maar het informatiehuisje en het uitzicht op de apenrots had ik inmiddels ook wel gezien. De Rabobank wat een tijd (kan je nu niet meer voorstellen, hoe goed dat toen was, komt echt nooit meer terug)! Er was geld genoeg voor opleidingen en trainingen waar ik dan ook dankbaar gebruik van maakte. Ik ging Sociologie, Arbeid, Organisatie & Beleid in deeltijd studeren aan de UvA. Deed een interne opleiding Operational Audit, training persoonlijke ontwikkeling beiden samen met collega en nu mijn man Bart (dat is weer een heel ander verhaal wat ik je nog wel eens wilt vertellen bij een latte hahaha). Blij dus met de Rabobank en hoewel Bart al snel nadat wij een relatie kregen wegging was ik toch blij ook de status van een bankstel te hebben gehaald.

En altijd hoorde ik de stem van mijn vader in mijn hoofd ‘zorg dat je je geld makkelijker verdient dan ik’. En ja nog geen 2 jaar na mijn afstuderen verdiende ik meer dan mijn vader, iets wat ik wel shocking vond. Hij moest van zijn geld een gezin onderhouden en ik verdiende dat in mijn eentje. Niet dat ik als gevolg daarvan er heel zuinig mee omging, nee hoor ik liet de economie lekker draaien zal ik maar zeggen. Ik was mij er wel altijd bewust van hoe bevoorrecht ik was met dat stel hersens van mij en ouders die mij steunden om te gaan studeren en later dus een werkgever die dat ruim faciliteerde.

Na 7 jaar in loondienst te zijn geweest bij de Rabobank een verzekeraar en de GGZ wilde ik voor mijzelf beginnen. Mijn vader die heel veel klusklanten had, had dat nooit aangedurfd. Vond dat met een gezin veel te risicovol. Ik weet zeker dat als hij het had gedurfd een zeer succesvol bedrijf had opgebouwd. Hij kwam zijn afspraken na, werkte netjes en zijn klanten maakten reclame voor hem. Maar goed, dat wat hij nooit had gedurfd deed ik wel, ik begon voor mijzelf in september 2004. Vanaf het eerste moment opdrachten gehad en amper tijd tussen de diverse opdrachten. Het langste was 6 weken, maar toen moest ik wachten op de goedkeuring van een offerte bij de overheid (en ja dat weten we allemaal, gaat niet altijd even snel).

In de 20 jaar (echt val hier van mijn stoel, 20 jaar serieus, hoe oud ben je dan…) dat ik nu werk als HR Businesspartner (heb ook functienamen gehad als P&O adviseur, HR adviseur, HR Manager, Mens & Organisatieadviseur, what’s in a name zal ik maar zeggen) heb ik de wens van mijn vader ruimschoots waargemaakt.

Het werd tijd voor mijn eigen missie. Want wat is mijn opdracht hier op aarde (ok er zullen nu wel mensen afhaken, dat is ok). Wat wil ik in de wereld zetten? Ik heb veel geleerd, gezien, gehoord en meegemaakt in mijn werk . Maar wat mij altijd triggert zijn de keuzes die mensen maken en de invloed van anderen op die keuzes. In mijn werk adviseer ik managers en ik zie hoe zij invloed hebben op hun medewerkers. Ik zie ook medewerkers die hun eigen keuzes maken, verantwoordelijkheid nemen en daarmee een voorbeeld zijn voor anderen.

Ik ben ervan overtuigd dat iedereen zich bewust zou moeten zijn wat voor verschil zij kunnen maken voor anderen en daarom is mijn visie “Don’t think it doesn’t matter what you do it DOES!. Je weet tenslotte niet altijd waar je het verschil mee maakt voor die ander. Net zoals mijn vader alleen maar voor mij kon wensen dat ik mijn geld gemakkelijker zou verdienen dan hij. Hij wist niet (hoopte het waarschijnlijk wel) hoeveel invloed hij daarmee op mij zou hebben. Of de invloed die de HAVO op mij zou hebben. Of mijn leidinggevende bij de Rabobank destijds. Of Bart die mij in al mijn plannen steunt. Of mijn kinderen. Iedereen kan voor iemand het verschil maken en dat begint bij jezelf!

Deze blogs voortaan elke donderdag in je mailbox?

Andere blogs

Een jaarplan wat écht werkt - Drijfveren tips en inspiratie, drijfveren toepassen

Eindelijk! Een jaarplan wat écht werkt!

Jaarplannen maken is niet mijn sterkste eigenschap. Ja, wel om de plannen te bedenken (vanuit mijn Gele drijfveer), dat is heel erg leuk

....... 
Welke woorden gebruik jij? Drijfveren tips en inspiratie, drijfveren toepassen

Welke woorden gebruik jij?

Niet zo lang geleden belandde ik in een discussie van minimaal een kwartier over een woord. Ik weet niet eens meer wat het

....... 
Hoe herken ik de drijfveren van mijn medewerker?

Hoe herken ik de drijfveren van mijn medewerker?

Ik krijg regelmatig de vraag: Hoe herken ik nu de drijfveren van de ander?Heel flauw antwoord: niet.Want om precies te zijn herken je

....... 
>

Deze website gebruikt geanonimiseerde analytische cookies. Mag ik ook mijn marketing cookies in je browser opslaan om de website en mijn aanbod nog beter te maken? Klik dan op 'Prima, Danielle!'. Meer over kan je lezen in mijn privacyverklaring.